A pesar de todo lo que les digan, las palabras y las ideas pueden cambiar el mundo.

De cando pecha unha fiestra e abre unha porta

Vou eu e confundo o solpor co amencer cando se achegan os nosos beizos, e asubían os ventos dentro das miñas orellas cando quitas a roupa con présa. Pronto cambias de decisión e fuxes, case como cando facías unha falcatrúa e ías logo a agocharte dos teus pais dentro dun roupeiro. A quen lle imos mentir, que isto non é sátira nin burla, é que ti nunca fuches de moita maña para estas cousas, máis para atopar profundidade no meu corpo, que dicir ten que menos na miña alma.

E aínda así aínda me esforcei eu por acabar sendo a pequena aduanada que racha cos teus esquemas, ilusa eu, lendo entre as túas liñas que ías ser a fiestra aberta de cando pechan as portas. Coitada de min, quen me dera que foses aínda fenda nunha parede noxenta que transpirase o nauseabundo fedor das túas entrañas e patrañas.

E ben que pasou o fedor, calou no meu fondo e acabou enchoupandome por dentro. Acabei sendo eu a malpocada ferida que intentaba cambiar, mudar o meu interior por complacerte e abarcar os teus gustos, desfacerme en sorrisos que no futuro serían bágoas.

E aquí estou, miñaxoia, diferenciando as cores do solpor mentres ansío as do amencer, desfacéndome entre aloumiños de cariño con testas aloucadas. Que non eras fiestra nin porta, eras fechadura, e o agocho das chaves xa non sei nin onde andaba. Que abre outra porta e, esta vez, é tan amplia que quepo cos meus males e cos meus gustos.