Parece mentira que a serea queira durmir comigo.

Baten as augas do meu corazón no medio dunha tempestade salgada.
Na cúspide da única rocha que atopas no meu órgano,
unha serea abanica coa sua fermosa cola.
Un sonriso na súa face.
Ondas castañas ó vento e sen deixarse amilanar pola miña bravura,
chisca o ollo cando o meu ollar se dirixe a ela.

Aproxímome seguindo a liña do horizonte ata pousar os meus pés ó seu carón.
Sento ó seu lado.
Sinto a súa respiración.
O seu ollar desviado e o seu soriso de lado.
Está ansiosa. Ansiosa porque comece o solsticio que deixan os meus beizos na súa pel,
 mentres baixo e acuño o meu nome no medio e medio das súas cadeiras.
 Préstanse ben a que me explalle, a que bique aquí e máis acolá, a que desfrute da boa feitura.
Entre bico e bico, a serea deixa esquecido un suspiro nas mareas que nos gardan e cae nunha fenda profunda que leva a un abismo.

As miñas mans buscan a tentas na escuridade e atopan as túas. Os meus ollos, esquecidos na gruta húmida da túa lingua, non enfocan ben.

No medio dun inverno xeado, cae primavera e atópame espida de galanos e armaduras.


Porque estou a ti suxeita, espida e quieta. Espectante. Mentres deslizas os teus pequenos dedos pola miña barriga erizándome a pel e mentras eu me pregunto:
Que haberá tras esos ollos que atravesan a miña alma e me susurran que berre na escuridade?

Contra a parede non sei que cara poñer, por iso viro o meu corpo para poder fixar os meus ollos nas túas pupilas cando as túas mans abandonan o meu embigo e chegan ao cumio do meu placer.

Parece mentira que todo isto suceda na tempestade do meu corazón, que as túas mans estean nos meus peitos e que a serea queira durmir comigo.

Bágoas

Bágoas.

Caen de dúas en dúas,
de tres en tres.
de tódolos xeitos,
 caen.

Bágoas.

Caes ti na escuridade
mentres a túa sombra
loita por atrevesar a escuma
que crea o meu mar na tempestade
da noite que nos cerca

Bágoas.

Fas silencio coa túa boca
na ferida que tes dentro.
Calmas a tempestade un tempo.
Vacías o teu interior de lamento.

Bágoas.

Pronuncias o meu nome,
mentres te estremeces nas pupilas dos meus ollos
e poñemos fronte con fronte
para deleitarnos coa suavidade dos nosos beizos.

Bágoas.

Caen elas,
caes ti,
caemos nos,
fraxilidade do mundo
que non pode aplacar o teu temor.

Ya lo decía Salinas.

Ya lo decía Salinas: "La vida es lo que tú tocas." Y tú me has tocado por dentro.

He sentido la punta de tus dedos acariciándome el alma, despacio, poco a poco. Y podría jurar que has hecho música con mi interior, que he sabido por fin lo que era estar en armonía con el mundo, conmigo misma. Ojalá pudiese yo hacer lo mismo contigo, con tu alma. Poder hacerte sentir al borde del precipio y que no tengas miedo de arrojarte porque te han nacido alas con mi tacto. Y besarte, ya no con pasión, que también, sino con ternura, tanta como para hacerte temblar por dentro y abrazarte después entera cuando te encuentras. Ojalá dejar de buscarte a mi lado y encontrarte de frente, sonriéndome, apartando la mirada y devolviéndomela otra vez. 

En un instante que no logro diferenciar, los ojalás comienzan a ser la realidad que vivimos. Y empezamos a mirarnos a los ojos cuando suspiramos, empezamos a sonreír por vivir y vivirnos. Porque me vives y no me quitas vida, me abres otro mundo y me metes dentro. Porque conozco otras aguas, otras tierras, otros sueños. Y te sueño. Entonces me vienen a mi las alas y sé que soy libre, de odiarte o de quererte y elijo quererte, muy fuerte, tanto que vienen vientos y sigo pudiendo nadar contra corriente. Porque como iba a odiarte si vienes, me besas y pienso que estoy en cualquier otra parte. 

Como cando petan na porta pola noite.

É como cando petan na porta pola noite e non sabes se ir a abrir. A escuridade que te cerca e da que non te decataras comeza a pesar sobre ti. Sintes as sombras abanicar na penumbra que crean as fendas da maldita porta que queren abrir. O medo irracional apodérase de ti e non sabes se achegarte a espreitar á persoa descoñecida ou ficar queda ata que cesen os golpes. Agólpanse nos teus pensamentos imaxes de coitelos e carapuchas negras que oprimen a túa visión. Na túa face pódese albiscar a indecisión. Os ollos abertos e espectantes, intentando discernir algo na ausencia de luz, móvense rapidamente. De súpeto, coma facendo un aceno de burla coa man, decátaste da diversión oculta do momento e acendes a luz. As sombras cobran forma e vida, sabes que son, sabes de quen son. Érgueste e metes os pes nunhas zapatillas grises e abrigosas. Camiñas ata a porta e, xusto antes de achegar a ela a túa man, unha última idea pasa pola túa mente.