domingo, 5 de marzo de 2017

Paz u oscuridad

Cada cierto tiempo, nos impulsamos nosotros mismos a tirarnos al vacío. Tenemos los dos pies en suelo firme, en nuestra zona de comfort y, de pronto, despegamos un pie para balancearlo sobre le abismo. No hay necesidad de más, la suspensión implica la posibilidad de caer y esta, consigue que nuestro estómago rebote contra todo nuestro interior. Basta hacer regresar nuestro pie con su compañero, hacerlo volver a donde pertenece para volver a sentir paz.

A veces no queremos sentir paz, a veces queremos que el pie que descansa en tierra acompañe al otro al abismo y caer, porque en la caída encontramos una paz que no sabíamos que buscábamos. Nos damos de bruces con la falsa seguridad anterior para abrazar una nueva. La oscuridad descansa en la profundidad pero tampoco estamos hablando de acercarnos a ella, ¿no?

No se puede volver atrás una vez has abierto los ojos.

miércoles, 1 de marzo de 2017

"Eu que tiña fe pagana en ser Fénix e voar"- Sés

No medio da noite, espida e intranquila, atópome consciente da verdade da miña vida: son un ave fénix e só quero voar ata consumirme para volver comezar o ascenso.
Recollede as miñas plumas cando caian. Non volverán a min.

Preto

Saltan chispas cos teus dedos contra a miña pel.
Saltan chispas cos teus ollos contra os meus.
Saltan chispas coa miña face debuxada cun pincel.

Saltan chispas e prenden lume.
Fogata e festa. Paixón e tenrura.
Día e noite. Noite e fume.

Abáfome na calor das cinzas,
último atardecer, o sol pecha o día
último bico de despedida e non miramos cara atrás
como iamos mirar cara atrás se seguimos diante?
Diante?

O lado, sempre o lado.
Amor cando menos,
amizade cando máis.

O lado. Diante. Preto.