Creo que ya he estado aquí.

Me suena este lugar, la forma en la que entra la luz cuando decido subir las persianas. Ya he sentido antes esta desgana. Me suena creer que vivo en un constante deja vu, que ya he sentido la decepción en mi cuerpo, en todos mis cuerpos. Creo que ya lo había visto venir, ya te había visto venir.

Qué fácil me resulta a veces conocer todas mis formas de vivir, predecir las palabras que me quieres decir, todo aquello que piensas sentir. Lo siento, sé cuales son tus caricias antes quizá de que quieras posarlas en mi. Me disculpo por saber qué es lo que va a venir, quizás porque realmente soy yo la que lo provoco, la que obligo a hacer y sentir. Es probable que no sea yo tan importante, no me voy a mentir. Sin embargo, conozco mi forma de influir, de incitarme a mentir.

Urgo, desde mi ignorancia, en pensamientos ajenos creyéndome capaz de descubrir todo aquello que ocultan.

No sé qué me produce más desasosiego, saber qué ocultan o saber que no me aproximo a ello.

Se sentise... se tivese sentido... e se...

Se tivese sentido coma ti podería terme odiado, podería terme botado as culpas da decadencia dunha época de esplendor. Se tivese sentido coma ti podería quererme e odiarme a partes iguais. Se tivese sentido coma ti, podería terme dito cousas que sabías que me farían dano, que me romperían por dentro. Se tivese sentido coma ti podería terlle falado mal de ti a quenes me rodeaban, facerlles crer que non che doía, que era mala. 

Non sentía coma ti e puiden obrar diferente, puiden ser diferente, sen embargo, escollín actuar coma ti.Puiden odiarte durante horas para volver a quererte durante uns segundos. Puiden botarche as culpas e logo redimirte das penurias porque o final, eu tampouco era inocente. Puiden romperte por dentro. Puiden e quixen. E logo o arrepentimento mudou en dor e a dor mudou en pena. Puiden dicir que me doías, que che doía e sen embargo, dixen moito máis. Nunca tanto como o que pensaba. 

Se sentise coma ti, podería perdoarme, volver a escoitarme e incluso aceptarme. 

Se sentise coma ti podería mudar de pel e de opinión, quitar as máscaras e as bágoas do tempo sen falta de presión. Se sentise coma ti todo se trataría de segundos, de xuntar un anaco de pel. 

E sen embargo, quizáis sinta coma ti. Quizáis poida perdoarte e escoitarte do mesmo xeito, aceptar a túa evolución do mesmo xeito. Quizáis non sinta presión por facelo pero quizáis sí queira facelo. Quizáis non se trate de xuntar un anaco de pel, quizáis nunca se tratou diso, quizáis a incognita resida na nosa empatía e no noso sentir.

Se sentise... se tivese sentido... e se...

De que falamos cando falamos de amor?

Doulle voltas á cabeza pensando en ti, pensando en min, pensando en nós. Será amor? Fago a pregunta na miña cabeza porque teño medo a pronunciala en voz alta, a preguntarlle a alguén que non son eu o que sinto realmente. E sinto como doe a indecisión, a confusión, como doe estar perdida. Xunto, separo, toco e fago forza coas miñas mans mentres contemplo o teito, o chan e a paisaxe que hai trala ventá. E na miña mente estás ti, ti comigo, ti sen min mentres te observo. Ti pasando o tempo comigo, ti sorrindo mentres falo, ti escoitándome, ti bicándome. Ti facéndome sentir a gusto. Sempre ti, aínda sen estar comigo.  

Cando volvo estar o teu lado a miña mente sigue divagando. Non podo desfacerme da pregunta mentres me tocas, mentres me miras. Sabes que algo pasa pero sigues sorrindo. A seguridade que sentía mentres contemplaba o teu rostro non se asoma polo meu corazón. O sol despunta no ceo e ilumina a túa cara. Eu estou na sombra. Cando case consigo desfacerme das dúbidas marchas e eu dou a volta. E mentres me alonxo cos pés rotos sinto unha angustia que se me acumula no peito. Non podo case respirar cando se me acumulan as bágoas nos meus ollos e acaban escorregando pola miña face. Nun intento de quitalas extendo a humidade polas miñas meixelas e miro como se vai agochando o sol que fai un anaco estaba sobre ti. Reparo no banco que hai o meu carón e sinto unha necesidade imperiosa de contemplar o solpor sentada. Deben quedar 5 minutos para que me rodee a escuridade. Non hai ninguén, só silencio. Silencio e os meus pensamentos. Case é como estar contigo pero sen ti. Pecho os ollos. 

Cando os volvo a abrir estou sumida na escuridade. Non sei canto tempo pasou pero non hai rastro algún do Sol. Mentres me ergo chego á única conclusión válida do día: mañá sairá o Sol. E mentres camiño pensando nesa seguridade sei que cando volva saír sairá con el a mesma pregunta. Porque eu non sei de que falan cando falan de amor. 

Teño medo da miña voz.

Teño medo da miña voz,

teño medo de que poida saír ao mundo e ti a escoites.

Teño medo que a recoñezas no medio dunha multitude,

case coma se saíse dun altofanante.

Teño medo dela,

de min. 

Teño medo de que as súas ondas cheguen

ata onde quero estar eu: ao teu caron,

na beira da túa cama. 

Teño medo de que acariñen

a túa pel

e che fagan perder o sentido,

xusto como querería facer eu. 

Teño medo de ti,

do que podes facer en min,

do que podes facer comigo.

Teño medo de ti porque a min xa me coñezo,

xa sei que son insignificante,

nada importante.

E aínda así, teño medo de min,

do que poida facer en ti,

do que poida facer contigo. 

Se teño medo de min,

 sendo a quen mellor coñezo

 (a única que coñezo)

como non vou ter medo de ti? 

Que non sei o que pensas cando escoitas a miña voz no aire. 

Final de "Cascando" de Samuel Beckett

" Aterrado otra vez
de no amar
de amar y no a ti
de ser amado y no por ti
de saber no sabiendo fingir
fingiendo


yo y todos los demás que te habrán de amar
si te aman


a menos que te amen. "