Teño medo da miña voz.

Teño medo da miña voz,

teño medo de que poida saír ao mundo e ti a escoites.

Teño medo que a recoñezas no medio dunha multitude,

case coma se saíse dun altofanante.

Teño medo dela,

de min. 

Teño medo de que as súas ondas cheguen

ata onde quero estar eu: ao teu caron,

na beira da túa cama. 

Teño medo de que acariñen

a túa pel

e che fagan perder o sentido,

xusto como querería facer eu. 

Teño medo de ti,

do que podes facer en min,

do que podes facer comigo.

Teño medo de ti porque a min xa me coñezo,

xa sei que son insignificante,

nada importante.

E aínda así, teño medo de min,

do que poida facer en ti,

do que poida facer contigo. 

Se teño medo de min,

 sendo a quen mellor coñezo

 (a única que coñezo)

como non vou ter medo de ti? 

Que non sei o que pensas cando escoitas a miña voz no aire.