Bágoas

Bágoas.

Caen de dúas en dúas,
de tres en tres.
de tódolos xeitos,
 caen.

Bágoas.

Caes ti na escuridade
mentres a túa sombra
loita por atrevesar a escuma
que crea o meu mar na tempestade
da noite que nos cerca

Bágoas.

Fas silencio coa túa boca
na ferida que tes dentro.
Calmas a tempestade un tempo.
Vacías o teu interior de lamento.

Bágoas.

Pronuncias o meu nome,
mentres te estremeces nas pupilas dos meus ollos
e poñemos fronte con fronte
para deleitarnos coa suavidade dos nosos beizos.

Bágoas.

Caen elas,
caes ti,
caemos nos,
fraxilidade do mundo
que non pode aplacar o teu temor.